Gabinet Osobliwości

Któren zawiera w sobie curiosa rozmaite ku wesołości, ale i smutney refleksyi odwiedzającey go publiczności pomieszczone

Poemat o mieście Lublinie

Oto miasto, które kocham – ciemny i głęboki
dom nędzy , siedziba duchów przeklętych,
mój dom i zjawy, którym nikt nie otwiera drzwi ani serc.
Tam rozciąga się moje miasto żyjące w zmierzchu,
gdzie tylko cienie zła i zapomnianej chwały,
cień sprzedanych fortun i ubogich dusz.
Z górującej nad niepewnym piekłem naszego losu
wieży patrzę na miasto, które kocham bez wzajemności.
Koło przeznaczenia napędzane przekleństwem krwi nabiera
wielkiego rozmachu w tańcu kłamstw, pośród
bazaru mych smutków…

Carlos Ruiz Zafón, Pałac Północy

Single Post Navigation

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: