Życie po życiu?

Jeżeli najdotkliwszą obrazą dla mazurskiego chłopka jest wyzywanie od farmazonów, omentrów i sufraganów, jeśli kroniki sądów gminnych mieszczą niejedną sprawę z tytułu sromotnego przezwiska „ordynat” lub „salceson”, jeśli mieszczanin z drobnej osady obraża się za przydomek „łyka” lub „wąwerka”, to niedługo w Lublinie poczną życzyć sobie „bodajbyś kronikarzem został”. Pyszna rzecz być kronikarzem lubelskiej gazety! Uciecha jak nagiemu w pokrzywach!

Gustaw Doliński, Głos z kąta, „Gazeta Lubelska” z 30 marca 1886 r.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.